হিলী পুৰাণ (৫)

সৰু থাকোঁতে ম্ই পঢ়িবলৈ ভাল পোৱা নাছিলোঁ। ৰাতি ৰাতি মাই পঢ়াবলৈ লোৱা কামটোত ম্ই ইমান ভাল পোৱা নাছিলোঁ। মন দি নপঢ়িছিলোঁ। দুষ্টামিৰ শেষ নাছিল। মাৰ মুখে মুখে উত্তৰ দি মাৰ খং উঠাইছিলোঁ। সকলোবোৰ অত্যাচাৰ সহ্য কৰি কৰি মায়ে শেষত পাছফালৰ বাৰান্দাত লাইট নুমুৱাই থৈ দিয়ে। ম্ই আন্ধাৰ বাৰান্দাত ৰৈ দৰজা ঢকিয়াই কান্দি কান্দি আৰু উৎপাত নকৰোঁ বুলি ক্ওঁ আৰু। মায়ে আক' হাহিঁ হাহিঁ খুলি দিয়ে দৰ্জা। 
পাছলৈ এই অধমৰ অত্যাচাৰৰ পৰা মা ৰক্ষা পৰিল আৰু। গতিকে এই নিমাখিত প্ৰাণীটিৰ ওপৰত জোৰ জলম কমিল।

হিলী
ৰজাভেটা, ডিব্ৰুগড়