হিলী পুৰাণ
পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে হিল চেন্দেল কিনিছিলো উৎপাত কৰি ক্লাছ টুত পঢ়োতে। সেইবাৰ আকৌ বগাত নীলা নীলা ফোট ফোট থকা ফ্ৰক এটাও পাইছিলোঁ। সেই ফ্ৰক আৰু চেন্দেল পিন্ধি বৰষুণৰ মাজত পূজা চাবলৈও গৈছিলো। অনভিজ্ঞ ভৰিকেইটাই হিল পিন্ধি খোজ কাঢ়ি বৰ কষ্ট পাইছিল। তথাপি পূজা প্ৰায়ভাগেই চাইছিলোঁ। সেই চেন্দেলযোৰেই ম্ই এদিন সূদা ভৰিৰে মেইন ৰাস্তাত ডিব্ৰুগড়ৰ আমোলাপটীত খোজ কাঢ়িব লগা অৱস্হাও কৰিছিল। কোন ক্লাছ পাহৰিছোঁ কিন্তু সেই চেন্দেলযোৰ তেতিয়ালৈ মোৰ প্ৰিয়্ই আছিল। য'ত হ'লেও গ'লে সেইযোৰেই মোৰ সাৰথি ,যেন বেলেগ চেন্দেল মোৰ নাই হে। ইমানকৈ অত্যাচাৰ হেলাৰঙে পাৰ কৰাৰ পাছত আৰু অৱশেষত সেই দিনটো আহিল যি দিনা চেন্দেল যোৰক বিদায় দিয়াৰ লগ্ন পৰিল।
সেইদিনা মেথ্ অলিম্পিয়াডৰ অংকবোৰৰ উত্তৰসমূহ কেনেকৈ কি কিটিপ লগাই উলিওয়া হয়, তাৰেই এটা ক্লাছ আছিল।শনিবাৰে স্কুলৰ পৰা আহিয়েই ল'ৰাল'ৰিকৈ টেম্পত উঠিলোহি । পিন্ধনত জিনচ্ টপ আৰু সেইযোৰ। টেম্পখনত মানুহ নাছিল বেছি। ভৰিখন আৰামকৈ থৈ বহো বুলি ভৰিটো মেলোতেই এটি সুন্দৰ কচকা খালোঁ। এই কচকাটো খাই ভৰিয়েটো দুখ পালেই চেন্দেলযোৰেও আৰু চাৰভিচ্ নিদো বুলি হাত দাঙি দিলে।এপাট চেন্দেল চিঙিল। সাউতকৈ নামি ঘৰ আহি সলাই যাবলৈও সময়ৰ নাটনি, গতিকে তেনেকৈয়ে ক্লাছ পালোগৈ। ক্লাছটো কৰিলো সুদা ভৰিয়েদিয়েই। ক্লাছটো কোনোৰকমে লেকেছিয়াই লেকেছিয়াই হ'লেও গৈছিলোঁ। ক্লাছ পোৱালৈ ইপাটেও চাৰেন্ডাৰ কৰি দিলে আগৰ ছিঙা পাটৰ লগত। এতিয়া ঘৰলৈ আহিবৰ পৰতহে পয়মাল হ'ল। টিকাফটা গৰমত দুপৰীয়া ৰাস্তাও গৰম, ৰাস্তাৰ কাষৰ বালিও গৰম, এতিয়া যাওঁ কেনেকৈ। মুছিও দেখি পাবলৈ নাই। উপায় নাই। খোজ কাঢ়ি কাঢ়ি টেম্পত উঠিবলৈ চাৰিআলিটোলৈ গৈ থাকোঁতেই কাষত পট্ কৈ স্কুটাৰ এখন ৰ'লহি। সেই ক্লাছলৈকে যোৱা ছোৱালী এজনী আৰু দেউতাক। জীয়েকৰ লগৰেই ছোৱালী এজনীয়ে সুদা ভৰিদি আহি থকা দেখিয়েই তেওঁ মোক লৈ আহি টেম্পত উঠাই দিছিলহি।
ঘৰ আহি পায়েই মাক গোটেইখিনি বৰ্নাই চেন্দেলযোৰক বিদায় দিছিলোঁ। সেইকান্ডৰ পাছত মায়ে বাটাৰপৰা চেপেটা ক্ৰিম কালাৰৰ চেন্দেল আনি দিছিল। সেইযোৰো সঁচ মাৰি নেপেলোৱালৈকে উধাই মুধাই পিন্ধি ছিলো। তেনেকুৱা আৰামদায়ক চেন্দেল আজিও বিছাৰি ফুৰোঁ।
হিলী
তেজপুৰ বিশ্ৱবিদ্যালয়
