হিলী পুৰাণ ৪৬

ম্ই ক্লাছ নাইন টেনত টিউছন কৰিছিলোঁ আছিফ চাৰৰ ওচৰত। সাধাৰণ গণিত আৰু ঐচ্ছিক গণিত বিষয়ত। দৰাচলতে ক্লাছ নাইনত মোৰ অৱ্স্হা অতি শোচনীয় হোৱাতহে ক্লাছ নাইনত টিউছন ল'ব লগা হ'ল। নাইনত চাৰৰ লগত পঢ়ি ভাল লাগিল বাবেই টেনটো চাৰৰ লগতে পঢ়িলোঁ।

পোণপ্ৰথমবাৰ যেতিয়া চাৰৰ ওচৰত পঢ়িবলৈ যাওঁ, তেখেতে দশম শ্ৰেণীৰ ল'ৰা ছোৱালী কেইজনমান ইংৰাজী মাধ্যমৰ পঢ়োৱাই আছিল। তেখেতে মোকো দশম শ্ৰেণীৰেই বুলি ভাৱি অংক দুটামানো কৰালে। পিছে ময়ে অলপ পাছত চাৰক সোৱঁৰাই দিলোঁ ম্ই নৱম শ্ৰেণীৰ হে বুলি। চাৰে নিজৰ ভুলটো ধৰিব পাৰি মোৰ টিউছনৰ সময়টো সলনি কৰি দিলে। কিন্তু সেইটো টিউছনৰ গ্ৰুপটো কেৱল ল'ৰাৰেই। ছোৱালীৰ গ্ৰুপটোত মোৰো সময় নিমিলে আৰু তাত ঠায়ো নাছিল। গতিকে গোটেই ল'ৰাসোপাৰ মাজতেই মোৰ টিউছন চলি থাকিল। সৰুৰেপৰা দাদাৰ লগত ডাঙৰ হোৱাৰ বাবে মোৰ ল'ৰাৰ প্ৰতি সংকোচ ইমান নাছিল। তথাপি অচিনাকি ল'ৰাকিটাৰ লগত চিনাকি হ'বলৈ অলপ সময় লাগিছিল। কোনোবা এবাৰ বন্ধৰ দিনত ম্ই সময়তকৈ আগত এবি ভৱন (য'ত আছিফ চাৰ আৰু ভাস্কৰ চাৰে পঢ়োৱাই) পালোঁ গৈ। অকলে অকলে ৰৈ থকাৰ পাছত ল'ৰা এজন আহিল চাইকেল চলাই। চিনাকি হ'লো। নীলু। শংকৰদেৱ বিদ্যানিকেতনৰ চোকা ছাত্ৰ। অলপ বৰফ গলিল। তাৰপিছত আহিল শৰ্মা। শৰ্মা আৰু নীলুৰ ঘৰুৱা সম্পৰ্ক। গতিকে সেইদিনাই প্ৰথম বেলেগ স্কুলৰ ল'ৰাৰ লগত পোণপটীয়া চিনাকি। লাহে লাহে গোটেইকেইজনকে চিনি পোৱা হ'লো। তাৰে কেইজনমান আন দুটামান বিষয়ৰো টিউছনৰ সহপাঠী হ'লগৈ। আছিফ চাৰৰ পঢ়োৱাৰ ধৰণ বহুত ভাল লগা। মনত ক'ৰপৰানো অংকবিষয়টোৰ প্ৰতি আত্মবিশ্বাস জন্মিল গমেই নাপালোঁ। নিজৰ ওপৰত বিশ্ৱাস ৰাখি অংক কৰিব শিকিলোঁ। প্ৰতিদিনাই ক্লাছৰ শেষত দুটামান অংক কৰিবলৈ দিয়ে। যি প্ৰথম কৰিব মৰ্টন পাব লগতে কাৰ্ড এখনত ১০০% নে ০% লিখি দিছিল। তেনেকৈয়ে টিউছনত পঢ়ি ভাল লগা হ'ল।  ছোৱালী কেৱল ম্ই, বাকীবোৰ সৱ ল'ৰা। সাধাৰণ গণিতৰ ক্লাছ প্ৰথমতে হয় তাৰপিছত ঐচ্ছিক গণিতৰ । ঐচ্ছিক গণিতৰ ক্লাছলৈ আমি কেইটামানহে থাকোঁ। স্ৱাভাৱিকতে আমাৰ কথা বতৰা বেছি হ'ল। আমি সকলোৱেই অসমীয়া মাধ্যমৰ আৰু নিজ নিজ শ্ৰেণীত ৰেংক পোৱা। গতিকে আমাৰ ক্লাছটোত বহুত প্ৰতিযোগিতা মূলকেই হৈছিল।
এতিয়া সকলোৱেই ভাল স্হানত আছে। যিহেতু ময়েই ছোৱালী আছিলোঁ চাৰে কাঢ়া নজৰ ৰাখিছিল যাতে মোক কোনেও আমনি নকৰে। আমনি নকৰা নহয় কিন্তু সেই সময়ত মোক কৰা আমনিবোৰ ম্ই অকণো গুৰুত্ব দিয়া নাছিলোঁ। চাৰে আমাৰ লগত বহুত কষ্ট কৰিছিল। গোটা গোটা আখৰেৰে অংক লিখি  পাত এখিলাত,  জেৰক্স কৰোৱাই আনি সৱকে দিছিল প্ৰেক্টিছ কৰিবলৈ। দিস্তা কাগজ আনি আনি ঘৰত ভাগৰি গৈছিল। চাৰে আমাক ষ্টেন্ড কৰিবলৈ কিদৰে পঢ়িব লাগে তাৰবাবে বাকীবোৰ বিষয়ো পঢ়িবলৈ উৎসাহ দিছিল। চাৰৰ উৎসাহৰ বাবেই ম্ই  আটাইতকৈ বেয়া পোৱা বিষয় সমাজ বিদ্যাৰ সৱ প্ৰশ্ন লিখি নোটছ বনাইছিলোঁ। যদিও ম্ই ভাস্কৰ চাৰৰ ওচৰত বিজ্ঞান পঢ়া নাছিলোঁ চাৰক মাজে মাজে ম্ই লিখা উত্তৰবোৰ দেখোৱাইছিলোঁ। চাৰে অকণো দ্বিধাবোধ নোহোৱাকৈ চাই বুজাই দিছিল।
চাৰসকলৰ উৎসাহ আৰু কষ্টৰ বাবেই আমাৰ সকলোৰে সেই সময়ছোৱা পঢ়াৰ মাজতেই পাৰ হ'ল। মাজতে দুবাৰমান চাৰ দুজনক লগো কৰি আহিলোঁ। দুয়োজনেই তৎক্ষণাত মোক চিনি পাইছিল। এতিয়া বহুত দিনেই হ'ল চাৰ সকলক লগ কৰা। ফেচবুকৰ পাততে দেখা হৈ থাকে। চাৰসকলৰ স্বাস্হ্য ভালে থাকক, আমাৰদৰে কণ কণ মাইনাবোৰৰ আগুৱাই যোৱাৰ পথ প্ৰদৰ্শক হ্ওঁক তাৰেই কামনা কৰিছোঁ।