হিলী পুৰাণ(৪০)

মোৰ জীৱনৰ প্ৰায় ছটা বছৰ তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত পাৰ হৈছে। এই ছটা বছৰত বহুত মানুহ লগ পালোঁ, একেলগে কাম কৰিলোঁ, বহুতৰ লগত যোগাযোগ এতিয়াও আছে, বহুতৰ লগত নাই। কিন্তু স্মৃতিৰ টোপোলাত এতিয়াও সাচিঁ ৰাখিছোঁ। এই ছটা বছৰতে লগ পালোঁগৈ আগতে কেতিয়াও লগ নোপোৱা কেইজনমান এনেকুৱা মানুহ যাৰবাবেই  কিজানি বহু  দুৰ্বল মুহূৰ্তত, মানসিকভাৱে শক্তিশালী হৈ থাকিবলৈ শিকিছোঁ।

হাজা, নিজৰ খুশীমতে কাম কৰা ব্ৰিলিয়েন্ট মানুহ। গৱেষণা পত্ৰৰ হিচাপ নাই, কিন্তু নিজৰ ডিগ্ৰীটোৰ বাবে জাৰ্ণেল নোহোৱাত মানুহজনৰ বৰ দুখ। কিন্তু প্ৰতিবাৰেই ম্ই ক্ওঁ ,চিন্তা নকৰিব , অতি শীঘ্ৰেই ভাল খবৰ আহিব। আৰু আহিলেও। গতিকে ভাল পাৰ্টি এটাৰ যো যা আৰম্ভ হ'ল ক্ষীপ্ৰতাৰে।

এই আয়োজনৰ বুদ্ধিটো দিছিল চিটি ডনে। নামেৰীত গৈ ভাল খানা এটা খোৱাৰ। আমাৰ দলটিৰ দলপতি চিটিডন আটাইতকৈ ফুৰ্তিবাজ আৰু পাকৈত ৰান্ধনী, গতিকে এই প্ৰস্তাৱ অনতিপলমে সকলোৱে গ্ৰহণ কৰিলে। চিটিডন বহুগুনী। একেধাৰে গৱেষক, খোৱা বোৱাত ৰুচিসম্পন্ন আৰু পাৰ্টিৰ আয়োজক লগতে সকলো পাৰ্টিৰ মূল ব্যক্তি। তেখেতক বাদ দি কোনো পাৰ্টিয়েই কল্পনা কৰিব পৰা নাযায়।

কিন্তু এইটো পাৰ্টিৰ মূল প্ৰযোজক হাজাক কোৱাৰ গুৰু দ্বায়িত্ব পৰিল মোৰ ওপৰত। হাজাক কোৱাৰ আগে আগে শাহ ডাঙৰীয়াই ক'লে বোলে তেখেতৰ এঠাইত চিনাকি আছে। পৰা যাবনে নাই শুধি লোৱা যাওঁক। শাহ ডাঙৰীয়া অলপ এডভেন্সাৰ ভাল পোৱা আচৰিত মানুহ। পিঠিত সৰু বেগ এটা আৰু হাৱাই চেন্দেল এযোৰৰ সৈতে বিভিন্ন ঠাই ঘুৰি ফুৰা মানুহ। গতিকে তেখেতৰ চিনাকি সূত্ৰেই নামেৰী জংগল কেম্পৰ গৰাকীয়েও হাত উজান দিলে। আৰু ম্ই হাজাক ক'লো মনত বহুত চিন্তা লৈ। হাজাই বা কি কয়, কিয়নো সমগ্ৰ পাৰ্টি তেখেতৰ পৰাহে আমি আশা কৰি আছোঁ। তাকো নামেৰীত। আমাৰ সকলোৰে চিন্তাত যতি পেলাই হাজাই হয়ভৰ দিলে। নামেৰী জংগল কেম্পত এৰাতি থকা খোৱাৰ সমগ্ৰ খৰছ বহন কৰিম বুলি কোৱাত অহা যোৱাৰ খৰছটো আমি সকলোৱে মিলাই ল'ম বুলি ঠিৰাং কৰিলোঁ। যিহেতু গোটেইকেইজনেই দেওবাৰৰ বাদে বাকীকেইদিন ব্যস্ত, শনিবাৰৰ নিশা এটিয়ে উপযুক্ত হ'ব বুলি গুণা গুঠা কৰা হ'ল।

বাকীখিনি আগলৈ.......

হিলী